تبليغاتX
مي نويسم پس هستم

می خواهم بدانی

این را که

اگر از پنجره

به ماه بلورین ، شاخه سرخ

پاییز کند گذر

بنگرم.

اگر در کنار آتش

دست بر خاکستر نرم

بر تن پر چروک هیزم سوخته زنم

همه چیزی مرا به سوی تو می آورد.

گویی هر آنکه هست

رایحه ، روشنی و رنگ

قایق های خردی اند

راهی جزیره های تو که چشم به راه منند......

پابلو نروا.....

+ نوشته شده در  پنجشنبه 27 فروردین1388ساعت 9:20 بعد از ظهر  توسط شيوا | 

باید صفر شده باشی

          در جاده های ریاضت

               هنگامی که

                         ۲دوتا را هرچه که بخواهی 4 نمیشود

        در لاینتهای صفر بود

         که ایستاده بودم از آغاز جهان

         سفر در پیراهنی که یوسف

                                         چاهی که همیشه

                                        و گرگی که تو باشی

                                                       بی آنکه معذرت بخواهم               

                                                      تا علیه السلام شدم

                ریاضیات اگر دوست داشتمه ام

                           برای 4شنبه بود که آتش می زدم قبل از عید

          در 7جا

                    سرخی تو از من                   هرچه که دارم برای تو

 

 

                                                              حامد پورشعبان

+ نوشته شده در  جمعه 18 بهمن1387ساعت 7:3 بعد از ظهر  توسط شيوا | 

کل ماجرا به همین سادگیست که می گویم

حکایتی در ما هست

که برای گفتنش به اینجا آمدیم

آن وقت

باران را بر ما نازل می کنند

تا غروب های ما غم انگیزتر شود

و باد را بر گندم زاران

و کوه را بر سنگ به سنگ

و بر لبان رودخانه ها

هجاهایی از جهان هایی که پیش از این در آن زیسته ایم

و از همه بدتر

ماه را

در آسمانی که این همه وسعت دارد

تنها گذاشته اند که مارا به گریه بیندازد

با این همه

این ها همه

پیش زمینه آن حکایتیست که باید به یاد بیاوریم

اما نمی آوریم

                                                                                         حافظ موسوی

+ نوشته شده در  یکشنبه 21 مهر1387ساعت 10:39 بعد از ظهر  توسط شيوا | 
دوستت دارم همانند پنجره ای که تا صبح به انتظار خورشید به آسمان خیره می ماند.

دوستت دارم همانند ماهی قرمز کوچک حوض که از زیر سقف آبیه خود به پرنده آسمان خیره مانده و حوض کوچک خود را دریا می پندارد.

دوستت دارم همانند کلامی که هنگام سکوت بین چشمان ما می چرخد.

 

+ نوشته شده در  شنبه 26 مرداد1387ساعت 4:23 بعد از ظهر  توسط شيوا | 

فاصله اندک بین دو صندلی

انکار بعد مسافت دو ستاره است

یکی در زبانه کهکشان

دیگری در دنباله بی پایان آن

این فاصله را تنها یک آتشفشان خواهد پیمود

در بیرون

هوای زمستان سرد است

دستهایت را در جیبم بگذار

آن دو روشنی روزهای آینده را

از چشم تبر دار

دور نگهدار

از مرگ

                                  تنها بقدر وسعت تنگ دو دست تو

                                                 فرصت می خواه

+ نوشته شده در  جمعه 21 تیر1387ساعت 6:58 بعد از ظهر  توسط شيوا |