خانه دوست کجاست؟

در افق بود که پرسید سوار

آسمان مکسی کرد

رهگذر شاخه نوری که به دست داشت به تاریکی شب بخشید و با انگشت

نشان داد سپید را و گفت

نرسیده به درخت

کوچه باغی است که از نور خدا سبز تر است

و در ان عشق به اندازه پرهای صداقت ابی است

میروم تا ته ان کوچه که از پشت بلوغ سر به در میاورد

سپس به سمت گل تنها می پیچی

دو قدم مانده به گل

پای فواره جاودان ساطیر جهان می مانی و ترا ترسی شفاف فرا می گیرد

در صمیمیت واقعی فضا