آیا سهم تو این است که در کوره راههای غریب دلتنگی ها حضور سایه های سیاه و مبهم را باخود همراه سازی آیا سهم تو ماتمکده بی روح وخسته زندگیو دست و پا زدن در باتلاق رخوت و درماندگیست ؟بیا و برای یک بار دلت را آفتابی کن اینگونه بی رحمانه بر گور آرزوهایت زار نزن چشمانت از این همه باران تنهایی خیس خیس اند . لبهایت را از تکرار مظلومانه «من نمیتوانم» به ستوه آمده اند دستت را به پاکی ها بده و دریایی شو .

   سهم تو،خوب زیستن است . بگذار عطر گلهای بهاری روح ناآرامت را صیقلی کنند تا از عطرشان سرمست شوی . بگذار پاهای برهنه ات شن های نرم ساحا آرامش را احساس کنند باید با تمام کینه ها و نامردی ها بجنگی . بی هیچ واهمه ای بلند شوی و به آسمان، به دریا به خوبی سلام کنی و بگویی چقدر مشتاق دیدار پرندگان سرزمین خوشبختی هستی . بلند شو و دوباره لبخند بزن که زندگی از آن توست

پروردگارا «تورا قسم

              به

                آبی ترین

                          صداقتها

                                 سبز ترین زندگی ها

                                                 وسفید ترین عشقها

                                           حس تکلم نامت را از ما مگیر»

*********************************

                       خزان تمامی ندارد وقتی گرمی دستهایت را حس نمیکنم

                   خورشیدی بی رمق است وقتی حرارت نگاهت را از من دریغ میکنی

                   گل زیبایی ندارد و وقتی خنده بر لبانت نمیشکفد !

                   ای هستی بخش،

با حضورت رود ذندگی را دوباره جاری کن ..............

                        تبسم تو دلم را ستاره باران کرد

                        رسم به ماه اگر خنده دوباره کنی