عشق همانگونه که تاج بر سرتان می گذارد ، به سلیبتان می کشد . همان گونه که شما را می پروراند ، شاخوب ارگتان را حرس می کند . همان گونه که از قامتتان بالا می رود و نازکترین شاخه هایتان را که در آفتاب می لرزد نوازش می کند به زمین فرو می رود و ریشه هایتان را که به خاک چسبیدند می لرزاند .

عشق شما را همچون شاخه های گندم برای خود دسته می کند می کوبدتان تا برهنیتان کند سپس قربالتان می کند تا از کوه جداتان کند . آسیابتان می کند تا سپید شوید ورزتان می دهد تا نرمتان کند ، آنگاه شما را به آتش مقدس خود می سپارد تا برای ضیافت مقدس خداوند نانی مقدس شوید.

« عشق رازیست مقدس »