گاهی وقتها که می توانم اوج بگیرم

و خودم را ببینم

که آن پایین

لا به لای بقیه مورچه ها می لولم

گریه ام می گیرد

گاهی وقتها که شاپرک زیبایی می شوم

جایی برای نشستن پیدا نمی کنم

و همین جور باغ به باغ

دنبال رنگ و بوی گمشده ای می گردم

گاهی وقتها خودکارم

همینجور بی هوا می نویسد و

سطر به سطر

حیرانم میکند

که این همه پرنده و رنگین کمان و گیاه

در این سطرهای سیاه

چطور می توانسته است به ناگاه سبز شود؟!

گاهی وقتها که دلم بی تاب است

از روی میز، سنجاقی بر می دارم و

او را می ترسانم

و بعد لابه لای بقیه مورچه ها

دنبال خرده نانی

یا فضله مگسی

می لولم

                                          «حافظ موسوی»